Maandag 23 januari 2012 overleed Helmer Otterman in zijn huis in de Morvan. Een bijzonder man en goede vriend. 

Het einde van de zomer is nu toch echt in zicht: Donkere wolken pakken zich samen boven onze polders, verraderlijke nevels omsingelen langzaam maar zeker dorpen en steden en depressies groeperen zich boven de Atlantische Oceaan om stranden en terrassen met één machtige storm leeg te blazen. Het is gedaan met de tapas, salades  en barbeques; kruimige aardappels en stevig gebraad nemen weer bezit van de keuken. Op de beslagen ramen huilt de zomer haar laatste tranen terwijl de pannendeksels tevreden klepperen op het fornuis.

Eén van de grote raadsels uit de gastronomie is de vraag waarom er nog geen restaurant bestaat dat 'Le charme Discret de la Bourgeoisie' heet, naar de gelijknamige film van de Spaanse surrealist Luis Buñuel. Van alle films over eten is dit voor mij de ultieme eetfilm, vooral omdat er in de hele film geen hap door een keel gaat!

Rond het veertigste levensjaar ontdekken de meeste mannen dat ze een nieuwe metgezel hebben gekregen: het begint met de constatering dat het bed te krap wordt en de broekriem steeds minder aangehaald hoeft te worden. Het zwaartepunt van het leven schuift alsmaar verder op en de aantrekkingskracht van de aarde doet zich steeds sterker gelden. Of u nu in bed kruipt of voor de badkamerspiegel staat: steeds weer is daar die trouwe vriend die gezellig tegen u aan kruipt en u vol verwachting aankijkt; wat zullen we vandaag weer eens doen?

Kees Scheltus, de zelfbenoemde voorzitter van het roemruchte genootschap W.I.R.E.K.U.F. (Wijn Is Rood En Komt Uit Frankrijk) is niet meer. Maar in de kelders van ons verleden vond ik dit interview terug dat ik met hem had voor de website van Wijnkoperij Otterman. Geniet ervan zoals Kees van het leven genoot. Want dat deed hij.

Vorig weekend was ik bij wijnhandel Vleck om twee flessen champagne te kopen. Hoewel ik niet veel tijd had konden we toch even snel wat nieuwtjes uitwisselen, dat is tenslotte de charme van een echte wijnhandel, even bijpraten. Michiel had eindelijk een nieuwe plek ontdekt in Amsterdam om te gaan eten, een kleine zaak met een Franse kok: als de zaak vol is gaat de deur op slot en ze hebben ook nog een goede wijnkaart! Om redenen die straks duidelijk worden hou ik de naam van dit etablissement even voor mezelf. Met mijn twee flessen bubbels fietste ik vrolijk naar huis, in dat restaurant zouden we snel gaan eten, als het even kon al de komende week.

Op deze pagina zal ik regelmatig schrijven over mijn nieuwe projecten.