De overeenkomst tussen de maagd Maria en een goede dry martini
Eén van de grote raadsels uit de gastronomie is de vraag waarom er nog geen restaurant bestaat dat 'Le charme Discret de la Bourgeoisie' heet, naar de gelijknamige film van de Spaanse surrealist Luis Buñuel. Van alle films over eten is dit voor mij de ultieme eetfilm, vooral omdat er in de hele film geen hap door een keel gaat!
Het verhaal is even absurd als intrigerend: een gezelschap aristocraten probeert tevergeefs iets te eten te krijgen maar iedere keer gaat er iets mis: de gastheer en gastvrouw zijn een eetafspraak totaal vergeten, een bataljon soldaten neemt net voor aanvang van een diner bezit van het huis, in een restaurant blijkt de eigenaar om de hoek in de eetzaal opgebaard te liggen waarna het gezelschap geen hap meer door de keel krijg etc.. In een inventieve opeenvolging van absurde scènes toont Buñuel zich een wrede en ironische meester van de droom. De film lijkt één lang déjà vue, en drijft de spot met Freud, film en uiteraard de bourgeoisie.
In zijn prachtige autobiografie 'Mijn laatste snik', geschreven vlak voor zijn dood in 1983 schrijft Buñuel dat hij geen angst voor de dood heeft maar dat hij wel graag één keer per jaar even uit zijn kist zou willen verrijzen om de kranten te kopen en te lezen hoe het de wereld vergaat. Ik vrees dat hij zich niet thuis zou voelen in onze tijd waarin kranten verdwijnen en de gezondheidsfanaten alle genot uit het leven proberen te bannen. In zijn boek breekt hij een lans voor de geneugten van het leven: Met aanstekelijk enthousiasme schrijft hij over het plezier van drinken en roken, voor hem onlosmakelijk verbonden met het leven. Tot zijn laatste snik is hij dan ook blijven vasthouden aan zijn gewoontes: het aperitief, de sigaret en de dry martini.
In zijn boek geeft Buñuel hetzelfde recept voor een perfecte dry-martini als in de film 'Le Charme Discret de la Bourgeoisie': 'De echte liefhebbers, die hun dry-martini graag heel droog willen, beweren zelfs dat je gewoon een zonnestraal door een fles Noilly Prat moet laten schijnen alvorens het glas gin te beroeren. Een goede dry-martini (...) moet lijken op de ontvangenis van de maagd Maria.' Hoewel ik cocktails meestal aan me voorbij laat gaan maak ik voor dry-martini graag een uitzondering, uit respect voor Luis Buñuel. Ik drink op zijn eeuwige zielenrust en hoop dat hij af en toe in de gelegenheid is om zijn krantje te halen.
